تاریخچه طراحی داخلی

2 ماه پیش
تاریخچه طراحی داخلی
Rate this post

 

 

طراحی داخلی، فرآیند شکل‌دهی به فضاهای داخلی است که از طریق دست‌کاری حجم فضایی و اصلاح سطوح صورت می‌گیرد. در گذشته، فضاهای داخلی به‌طور غریزی، بخشی از پروسه ساختمان‌سازی محسوب می‌شدند. حرفه طراحی داخلی، نتیجه توسعه جامعه و معماری پیچیده‌ای است که ناشی از توسعه فرآیندهای صنعتی می‌باشد. توجه به کاربرد مؤثر فضا، رفاه کاربر و طرح کارا، به پیشرفت حرفه طراحی داخلی کمک کرده است. حرفه طراحی داخلی با دکوراتور داخلی فرق می‌کند؛ این اصطلاح در آمریکا رایج است. حرفه طراحی داخلی، در انگلیس هنوز کاملاً تعریف نشده است و نمی‌توان از آن به عنوان یک شغل رسمی یاد کرد.

در هند باستان، معمارها مانند طراح داخلی کار می‌کردند. معماری، یکی از خدایان داستان‌های اسطوره‌ای هندی است. علاوه بر این، مجسمه‌ها به شرح متون تاریخی و حوادث قرن هفدهم هند می‌پردازند.
در گورستان‌های مصر باستان، خانه ارواح یا مدل‌هایی از خانه، دیده شده که نقش انبار غذا را داشته‌اند. این مخازن، معرف جزئیات طرح داخلی ساختمان‌های مصری در دوران فرمانروایان مختلف هستند و چگونگی تغییر سیستم تهویه، ایوان‌ها، ستون‌ها، مهتابی‌ها، پنجره‌ها و درها را به نمایش می‌گذارند.

در قرن‌های هفدهم و هجدهم و در اوایل قرن نوزدهم، دکوراسیون داخلی به دغدغه ساختمان‌سازها تبدیل شد. معمارها برای تکمیل طرح داخلی ساختمان‌ها از هنرمندان و صنعتگران کمک می‌گرفتند.

اواسط تا اواخر قرن نوزدهم، دوران رشد چشمگیر خدمات طراحی داخلی محسوب می‌شود. شرکت‌های بزرگ مبلمان سازی پا در عرصه‌ی گسترش شعبه‌های متعدد گذاشتند و سبک‌های متنوعی برای مبله کردن کامل خانه‌ها ارائه می‌دادند. این نوع طراحی تجاری مبلمان، تا سال ۱۹۱۴ در تسخیر افراد آماتور و طراحان قرار داشت. این طراحی، راه را برای ظهور طراحی داخلی حرفه‌ای در قرن بیستم باز کرد.

در دهه‌های ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰، مبل‌سازها به گسترش کارهای تجاری خود پرداختند و محصولات خود را در معرض دید عموم مردم گذاشتند. در راستای رشد تقاضا برای کار  روی پروژه‌های طراحی داخلی مانند کافه‌ها، هتل‌ها، اداره‌ها و ساختمان‌های عمومی، این تجارت بزرگ‌تر و پیچیده‌تر شد؛ تولیدکننده‌ها به استخدام سازنده‌ها، نجارها، گچ کارها، طراحان پارچه، هنرمندان، طراحان مبلمان، مهندسین و افراد فنی پرداختند. شرکت‌ها برای جلب‌توجه قشر متوسط جامعه، کاتالوگ‌های خود را منتشر و توزیع کردند.
فروشگاه‌ها نیز افزایش یافتند؛  مبلمان را به‌صورت مدل‌های مختلف داخل فضای فروشگاه‌ها می‌چیدند. یکی از ابزار اصلی تبلیغ، برپایی شوروم در نمایشگاه‌های ملی و بین‌المللی بود. در بین پیشگامان این تجارت می‌توانیم از شرکت‌های وارینگ اند گیلو، جیمز شولبرد، مینتونز و هولند اند سانز نام ببریم. تولیدکننده‌های مبلمان باکیفیت، نقش مهمی در آگاهی طبقه متوسط جامعه ایفا کردند و محصولات آن‌ها پا در بیشتر ساختمان‌های مهم بریتانیایی گذاشتند.

بعد از جنگ‌های داخلی آمریکا، این نوع شرکت‌ها در آمریکا ظهور کردند. برادران آلمانی هرتر، اولین شرکت مبلمان سازی و دکوراسیون داخلی را در آمریکا تأسیس کردند. برادران هرتر در کنار دفتر طراحی، کارگاه کابینت سازی و کارگاه مبلمان سازی، کار خود را در شاخه‌های دیگر طراحی داخلی مثل پنل‌های دکوری، دکوراسیون سقف و دیوارها، کف‌پوش‌های طرح دار، فرش‌ها و پرده‌ها گسترش دادند.

یکی از شخصیت‌های تأثیرگذار بر روی تئوری طراحی داخلی در قرن نوزدهم، اون جونز بود. اولین و مهم‌ترین پروژه جونز در سال ۱۸۵۱ به او واگذار شد؛ طراحی و چیدمان نمایشگاه بزرگ Crystal Palace، او از طیف بحث‌برانگیز قرمز، زرد و آبی بهره برد. این نظریه‌پرداز بزرگ، ۳۷ اصل کلیدی در زمینه طراحی داخلی و دکوراسیون از خود بر جای گذاشت.
بیشتر شرکت‌های معتبر طراحی داخلی، از هنر جونز استفاده کردند. در سال ۱۸۶۰، او با شرکت لندنی تولیدکننده مبلمان جکسون اند گراهام همکاری کرد.
در سال ۱۸۸۲، موسسه London Directory، لیستی از بهترین دکوراتورها را منتشر کرد. در بین اسامی اعلام شده، نام کمپانی‌هایی چون وارینگ اند گیلو و هولند اند سانز به چشم میخورد. دکوراتورهای معروفی چون توماس ادوارد، ادوارد ویلیام، چارلز بری، گوتفرید سمپر و جرج ادماند استریت در این شرکت‌ها کار می‌کردند.

 

طراحی داخلی در قرن بیستم

 

تا قرن بیستم، امتیاز طراحی داخلی، تبلیغات و انتشارات در انحصار کمپانی‌های بزرگ بود. ماری هاویز، نویسنده فمنیسم انگلیسی، مقاله‌های زیادی در دهه ۱۸۸۰ نوشت. او در نوشته‌هایش، این موضوع که افراد جامعه، خانه‌های خود را به میل فروشنده‌ها مبله می‌کنند؛ به استهزا گرفت. او خواهان انتخاب شخصی از یک سبک خاص بود؛ انتخابی که نیازهای شخصی و سلیقه مشتری را ارضا کند. یکی از راسخ‌ترین باورهای ما و اولین کانون مطبوع برای ما، خانه‌هایمان هستند؛ درست مانند تنگ ماهی یا آشیانه پرنده، پس باید این محیط، عادات و سلیقه شخصی ما را بازتاب کند.

حرکت به سمت دکوراسیون به عنوان یک حرفه هنری مجزا و مستقل از تولیدکننده‌ها یا فروشنده‌ها، ناشی از جنبش سال ۱۸۹۹ موسسه دکوراتورهای انگلیسی است؛ مدیر موسسه، John Dibblee Crace، لیستی حاوی اسم دویست نفر از دکوراتورهای انگلیس را منتشر کرد. تا سال ۱۹۱۵، موسسه از وجود ۱۲۷ نفر خبر داده بود که فقط به‌صورت مجزا به عنوان دکوراتور داخلی فعالیت می‌کردند؛ ۱۰ نفر از آن‌ها، زن بودند. Rhoda و Agness Garrett، اولین زنانی بودند که در سال ۱۸۷۴، خود را به عنوان دکوراتورهای خانگی برجسته معرفی کردند. آثار این دو، با کارهای ویلیام موریس برابری می‌کردند. بعد از انتشار نظرات آن‌ها در رابطه با دکوراسیون خانه از نظر رنگ‌آمیزی، وسایل چوبی و مبلمان در سال ۱۸۷۶، ایده‌های آن‌ها در بین قشر متوسط جامعه گسترش یافت.

در سال ۱۹۰۰، صنف نجارها و بناها، شرایط را این‌گونه توصیف کرد:

تا چندی پیش، وقتی که شخصی می‌خواست خانه خود را مبلمان کند؛ باید به همه فروشنده‌ها مراجعه می‌کرد و وسایل موردنیاز را قطعه‌قطعه می‌خرید. امروزه، شخص به  یکی از هنرمندان این صنعت سر زده و مدل مورد پسندش برای مبلمان کامل خانه را انتخاب می‌کند.
در آمریکا، Candace Wheeler، اولین طراح داخلی زن بود که به ترویج سبک طراحی آمریکایی کمک کرد. او تأثیر بسزایی روی توسعه کرسی‌های هنری برای زنان در شهرهای بزرگ آمریکا داشت و به عنوان یکی از صاحب‌نظران ملی در رابطه با طراحی خانه شناخته شد. کتاب دکوراسیون ساختمان‌ها، اثر طراح داخلی ادیت وارتون و معمار مطرح اگدن کادمن، نقشی اساسی در شکل‌گیری این حرفه جدید داشت. این کتاب، سبک طراحی داخلی ویکتوریایی را نکوهش می‌کند؛ بخصوص اتاق‌هایی که مملو از اثاثیه هستند. استدلال آن‌ها متکی بر این نکته بود که افراط در استفاده از اثاثیه منجر به ایجاد فضایی ناآرام می‌شود؛ در حالیکه این وسایل بندرت مورد استفاده قرار می‌گیرند. این کتاب را به عنوان یک اثر بدعتگرا می‌شناسیم که موفقیتش منجر به زایش دکوراتورهای حرفه‌ای چون Elsie de Wolfe شد.

Elsie de Wolfe در زمره اولین زنانی قرار گرفت که پا در عرصه طراحی داخلی گذاشتند. او سبک ویکتوریا را رد کرد؛ یعنی سبکی که با آن بزرگ شده بود؛ او رنگ‌های شادتر و مبلمان راحتی را ترجیح می‌داد. رنگ‌های روشن و تازه و مبلمان چینیگرا، در طراحی‌هایش به چشم می‌خورد؛ مشخصه‌هایی که مقابل اصول ویکتوریایی قرار می‌گیرند. در سبک ویکتوریایی از رنگ‌های تیره، اثاثیه زیاد و سنگین و کاغذدیواری‌های به شدت طرحدار استفاده می‌شد. طراحی‌های او کاربردی‌تر بود؛ شلوغی و بی‌نظمی خانه‌های ویکتوریایی را حذف کرد تا صاحب‌خانه بتواند با خیالی راحت از مهمان‌های بیشتری پذیرایی کند. در سال ۱۹۰۵، پروژه طراحی باشگاه Colony به او محول شد. در سال ۱۹۱۳، ایده‌هایش را در کتابی تحت عنوان “خانه‌ای با سلیقه‌ای خوب” منتشر کرد.

طراح داخلی شهیر انگلیس، Syrie Maugham، طراح اتاق‌های کاملاً سفید است. حرفه خود را از اوایل دهه ۱۹۱۰ شروع کرد؛ شهرت جهانی او به سرعت رشد کرد و کار خود را در نیویورک و شیکاگو گسترش داد. او در دوران ویکتوریا متولد شد؛ یعنی زمان رنگ‌های تیره و فضاهای کوچک، اما او به دکورهای رنگ روشن، مبلمان با سایه‌های سفید و سطوح براق گرایش داشت. در بین آثارش، یک سری وسایل دیده می‌شود که نقش مارک کاری او را دارند؛ مانند کتاب‌هایی با جلد چرمی سفید، چاقو با دسته چینی سفید، میز پایه سنگی یا پایه‌های چوبی، تخت‌های تشک توزی شده و حاشیه‌دار، فرش‌های خزدار و صندلی‌های غذاخوری پوشیده شده با چرم سفید.

 

توسعه طراحی داخلی

بعد از جنگ جهانی اول، حرفه طراحی داخلی جایگاه خود را محکم‌تر کرد و از دهه ۱۹۵۰ به بعد در بیشتر خانه‌ها ظهور کرد. کرسی‌های تحصیل طراحی داخلی تشکیل شدند و این به انتشار منابع و کتاب نیاز داشت. نوشته‌های تاریخی طراحان داخلی و شرکت‌ها از اصول دکوراتورهای هنری تمیز داده شد. با سازمان‌دهی منابع امکان آموزش اصولی، باکیفیت، استاندارد و عملی فراهم شد.

در گذشته، طراحی داخلی نقش ثانویه معماری را بازی می‌کرد. طراحی داخلی با بیشتر اصول طراحی دیگر مرتبط است و کارهایی چون طراحی صنعتی، معماری، مهندسی، ساختمان‌سازی، هنر و … را شامل می‌شود. به این دلیل، سازمان استانداردهای طراحی داخلی اغلب با تشکیلات دیگر حرفه‌های طراحی متحد هستند. سازمان‌هایی چون جامعه طراحان دارای مجوز در انگلیس در سال ۱۹۸۶ و انجمن طراحان آمریکا در سال ۱۹۳۸تأسیس شدند که روی قسمت‌های مختلف طراحی کار می‌کردند.
این سازمان‌ها فقط به بهبود طراحی داخلی اختصاص نداشتند. جامعه طراحان داخلی ملی آمریکا در سال ۱۹۵۷ و جامعه طراحان و دکوراتورهای انگلیس در سال ۱۸۶۶ شکل گرفتند. در اروپا نیز سازمان‌هایی مشابه تأسیس شدند مانند موسسه معماران داخلی فنلاند در سال ۱۹۴۹ یا سازمان طراحی داخلی بین‌المللی که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد.

Rate this post
0

برخی از منابع مجله