طرح های برگزیده رقابت کشاورزی شهری در مریخ

1 هفته پیش
Rate this post

 

زندگی در مریخ

اگر انسان ها قصد دارند روزی برای زندگی و کار کردن از زمین فراتر بروند به فناوری هایی نیاز دارند که امکان زندگی پایدار را در محیط های بیگانه فراهم سازند . این مورد مریخ که بسیار سرد، خشک و بیش از آنچه ما عادت داریم در معرض تابش است، بیشتر صدق می کند.

علاوه بر آن ارسال فضا پیما به آنجا ۶ تا ۹ ماه طول می کشد، آن هم هر دو سال یکبار که مریخ و زمین در مدار خود به هم نزدیک هستند. جدای از همه ی این ها زندگی درسیاره سرخ خود نیازمد خلاقیت جدی است.

آنچه گفته شد هدف تیم طراحی مار سیتی است؛ یک پلتفرم نوآوری و طراحی که معمار و فیلم ساز ورا مولیانی آن را تاسیس کرده است.

از زمان تاسیس آن، هر ساله این سازمان میزبان رقابت های طراحی های مارس سیتی بوده است. جایی که دانشجویان از سراسر جهان با متخصصان صنعت برای تولید طرح های معماری برای زندگی در مریخ گرد هم می آیند، چیزی که مولیانی به آن مارشیتکچر می گوید.

محور رقابت های سال ۲۰۲۰ کشاورزی شهری بود. در این رقابت شرکت کنندگانه وظیفه داشتند با ایجاد نوآوری ها و ایده های معماری، امنیت غذایی در مریخ را فراهم کنند. اما برای مطابقت با آنچه تمرکز تیم طراحی مارس سیتی نیز بود، شرکت کنندگان می بایست فراتر از اصول اولیه می نگریستند و ایده های نوآورانه ای ارائه می دادند که به مریخی های آینده امکان پیشرفت می داد.

کامیاب شدن و نه فقط زنده ماندن اساس ماموریت مارس سیتی است که مولیانی آن را این چنین توضیح داده است:

کامیابی در مریخ به معنای فراتر از فقط زنده ماندن است. یعنی بهتر است زیر ساخت های هدف مان را مهیا کنیم به گونه ای برنامه ریزی کنیم که قبل از فرستادن انسان ها به آنجا امکان زندگی پایداری برای یک سکونت طولانی مدت وجود داشته باشد.

دستیابی به مریخ ممکن است برای برخی از افراد که فوق بشر تلقی می شوند به تنهایی امکان پذیر باشد. ایجاد حضور دائمی انسان در مریخ که به صورت باز و فراگیر باشد به تلاش متحدانه تری نیاز دارد. و همه می دانند که حضور هر انسانی در آنجا به شدت وابسته به سیستم های مصنوعی است که باید از فرآیند های طبیعی تقلید کنند.

 

طراحی های برنده

همانند رقابت های پیشین طرح های پذیرفته شده که در مجموع دو مورد بودند به چند دسته تقسیم شدند: مهندسی کشاورزی مریخ که چهار مورد از طرح های پذیرفته شده برای آن انتخاب شدند.

مزرعه مریخی جاستین پورکاره که اساسا یک سیستم تولید مواد غذایی است و از ماژول های بهم پیوسته تشکیل شده است. هر ماژول ۲۹۰ متر مربع فضا ایجاد می کند در مجموع ۱۴۵۰ متر مربع زمین قابل کشت که می توان در آن مواد غذایی پرورش داد.

هر ماژول برای تنظیم ورود اشعه خورشیدی، شرایط حرارتی، رطوبت و سایر عوامل حیاتی طراحی شده است. این طرح از پیشرفت های حاصل شده در زمینه کشاورزی داخلی (یا کشاورزی شهری) استفاده می کند.

روشی که در اینجا به طور فزاینده ای رایج شده و به طور سنتی از آن برای پرورش مواد غذایی در مناطق غیر قابل سکونت استفاده می شود در مریخ به هر واحد مزرعه اجازه می دهد تا غذای ۹ نفر را تولید کند. به گفته ی پورکاره این مقدار به اندازه خدمه اولیه ای خواهد بود که در مریخ فرود می آیند.

مقام دوم به یک تیم بین المللی رسید. این تیم را سفیر شهر مریخ توماس لاوکارد دور هم جمع کرده است. این گروه شامل یک مهندس فوق تخصص هوافضا و متخصص محیط زیست مریخ و عضو باشگاه بین المللی کاوشگران بود.

طراحی کلونی از یک برج اصلی تشکیل شده است که از چندین ماژول بهم پیوسته ساخته شده است. مادر برد که در پایه قرار دارد دارای سه نقطه اتصال است و امکان دسترسی به سایر بخش های کلونی و سطح را فراهم می کند.

بخش مرکزی کلونی از سه بخش عمودی تشکیل شده است:

  • قسمت فوقانی جایی که گیاهان خوراکی پرورش می یابند
  • بخش میانی جایی که راکتور زیستی واقع شده و مواد مغذی را برای گیاهان فراهم می کند
  • قسمت زیرین که باغ گیاه است

الگویی که در حال حاضر برای تولید به کار گرفته اند سویا است با احتمال معرفی گندم به عنوان گیاه جدید.

پوتیر و همکارانش معتقدند که می توان این طرح را با ظرفیت ۱۰۰ نفر عملی کرد. یک برج ثانویه به برج اصلی متصل می شود که ماژول گاراژ در مرکز آن قرار دارد. اینجا مکانی است که مریخ نورد ها وسایلی مثل مصالح ساختمانی، ماشین آلات و تجهیزات اضافی را برای افزایش سطح زمین در اطراف کلونی ذخیره می کنند.

ممنون از توجه شما

منبع: .universetoday

ترجمه و تهیه شده توسط تیم درباران

سفارش آنلاین درب در ایران

Rate this post
0
برچسب ها :

برخی از منابع مجله